SoylentBlue is een experimenteel project van Willem Flinterman waarbij afvalstromen – variërend van landbouwafval tot synthetische polymeren — worden omgezet in voedingstoffen door de inzet van meelwormen en andere levende organismen. De ambitie is om op basis van dit proces een rendabele onderneming op te zetten, gericht op de lokale markt.

Meelwormen, de larven van een klein zwart kevertje, leefden oorspronkelijk uitsluitend onder de bast van bomen, waar zij weggetjes knaagden door het hout. Toen duizenden jaren geleden de eerste landbouwgemeenschappen ontstonden, ontdekten zij dat het makkelijker kon. De soort specialiseerde zich in het eten van hardvezelige producten in het huishouden, zoals meel en brood, maar ook papier en karton. Kort geleden hebben wetenschappers zelfs aangetoond dat de beestjes in staat zijn om bepaalde kunststoffen te eten en te verteren.

Al sinds millennia dus volgen meelwormen de mens en doen zij zich te goed aan de consumptieresten van onze beschaving. Sinds kort heeft de mens, op zijn beurt, ook de meelworm weer ontdekt — niet als plaag maar als oplossing.

Geconfronteerd met de vele negatieve effecten van de vee-industrie, zijn steeds meer mensen bereid om insecten, zoals meelwormen, te eten. Buiten de Westerse wereld gebeurt dat al veel langer. Net als gewoon vlees, bevatten meelwormen veel eiwitten. Per eenheid is de productie van insectenweitten echter vele male efficiënter en radicaal minder belastend voor de planeet.

SoylentBlue wil op de afvaletende eigenschap van de meelworm inzetten door een circulair proces te ontwikkelen, waarbij consumptie-overschotten worden omgezet in een alternatieve proteïnebron die beter is voor mens en milieu. Als onderdeel van het project zal uit verschillende reststromen – variërend van bakkersafval tot plastic zwerfvuil— een substraat worden ontwikkeld voor de kweek van meelwormen en eventueel andere organismen. Het idee hierbij is dat er niet alleen afval verdwijnt, maar ook voedingsstoffen ontstaan, omdat de meelwormen het reststroomsubstraat niet alleen eten, maar ook verteren en dus omzetten in eiwitten. En die kunnen weer worden gebruikt voor bijvoorbeeld oor de productie van voedsel of veevoer.

Het project is een haalbaarheidsonderzoek. SoylentBlue gaat het komende jaar kijken hoe een veerkrachtige kweek nu precies kan worden geïntegreerd in een winstgevende business case.

De naam van het project is een verwijzing naar de film Soylent Green (1973) van Richard Fleisher. De film presenteert een dystopisch toekomstbeeld, waarin op een verwarmde en uitgeputte aarde conventionele landbouw en veeteelt niet langer mogelijk is. Het enige beschikbare voedsel wordt geproduceerd door het bedrijf Soylent, dat hiervoor alternatieve, enigszins zonderlinge grondstoffen gebruikt.

“Blue” verwijst naar het idee van de “blauwe economie”, waarbinnen de economische en ecologische valorisatie — het gebruiken en opwaarderen – van reststromen een leidende principe is. De naam wil expres provoceren, bewustmaken. Tegelijkertijd staat hij ook voor de inventieve en constructieve manier, waarop de uitdagingen van de toekomst het hoofd kan worden geboden.

Meld je hier aan
info@soylentblue.eu
BlueCity Lab
Maasboulevard 100
3063 NS Rotterdam